บ่ายนั้นลมร้อนพัดเอื่อย ๆ เข้ากุฎิหลวงตา
สภากาแฟยกพลกันมาครบชุดเหมือนยกโต๊ะมาทั้งร้าน
ท่านมหานิ่ม มัคทายก ทิดมั่น ลุงมี ทิดจ้อน ป้าดี ป้าแป้น
รวมทั้งเณรเคน นั่งล้อมวงกันอย่างคนมีเรื่องในใจมากกว่าเรื่องในแก้ว
คุยไปคุยมาจนเรื่องวนไปที่โลก คนนั้นดี คนนี้เลว
บ้านเมืองวุ่นวาย ฝนก็ไม่ตก คนก็ไม่ตรง
บางคนบอกกฎแห่งกรรม
บางคนบอกเรื่องใครเรื่องมัน
บางคนบอกถ้าได้อำนาจจะจัดให้หมด
หลวงตานั่งฟังเงียบ ๆ
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แบบคนเห็นปลายเหตุชัดกว่าต้นเหตุ
ท่านว่า คำสอนของพระพุทธเจ้า
ไม่ได้สอนให้ไปแก้รัฐมนตรี
ไม่ได้สอนให้ไปย้ายอธิบดี
และไม่ได้สอนให้ไปชนะใครในวงกาแฟ
ท่านสอนสิ่งที่ยากกว่านั้นมาก
สอนให้ “ชนะความโง่ในใจตัวเอง”
ชาวบ้านเดือดร้อนเพราะฝนไม่ตก
แต่ที่เดือดร้อนหนักกว่า คือใจมันร้อน
ร้อนเพราะคนโกง
ร้อนเพราะระบบไม่ยุติธรรม
ร้อนเพราะโลกไม่เป็นอย่างใจ
พระพุทธเจ้าเลยไม่ได้ให้สูตรแก้การเมือง
แต่ให้สูตรแก้ “ปัญญา”
เมื่อปัญญาเกิด คนจะเห็นว่า
อำนาจเป็นของชั่วคราว
ตำแหน่งเป็นของสมมติ
เงินเป็นของยืมโลกมาใช้
แต่กรรมกับปัญญา เป็นของติดตัวจริง
พอเห็นอย่างนี้
คนจะเลิกหวังให้คนข้างบนดี
แล้วหันมาทำให้ “คนข้างใน” ดีแทน
นั่นแหละ จุดเริ่มของปัญญาชนที่แท้
ปัญญาชนในพุทธศาสนา
ไม่ใช่คนเรียนสูง
แต่คือคนที่รู้ทันใจตัวเอง
เวลามันอยากด่า อยากโกรธ อยากเกลียด
เณรเคนหรือลุงมีก็ตาม
ถ้าหันกลับมาดูใจตัวเองว่า
ที่โกรธอยู่นี่ โกรธคน
หรือโกรธเพราะอยากให้โลกเป็นอย่างใจ
ตรงนี้แหละ ปัญญาจะเริ่มงอก
เพราะโลกภายนอกนั้น
ท่านเรียกว่า “ของควบคุมไม่ได้”
แต่โลกภายใน
ท่านบอกว่า “ฝึกได้”
คนที่ฝึกใจได้
จะกลับไปนั่งที่สภากาแฟเหมือนเดิม
ฟังข่าวเหมือนเดิม
พูดเหมือนเดิม
แต่ในใจ… ไม่เดือดเหมือนเดิมอีกต่อไป
จากชาวบ้านธรรมดา
จะกลายเป็นชาวบ้านที่มีปัญญา
และคนแบบนี้แหละ
ต่อให้ไม่ได้เป็นรัฐมนตรี
ก็ทำให้สังคมดีขึ้นได้เงียบ ๆ
โดยไม่ต้องย้ายใครเลยสักคน
หลวงตาหยุดพูด
ในกุฎิเงียบลงอย่างแปลกประหลาด
ก่อนที่ทุกคนจะยกมือขึ้นพร้อมกัน
“สาธุ”
ความเย็นใจแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่
ความร้อนรุ่มของโลกภายนอกอย่างสนิทใจ
ลุงเคน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น