บ่ายวันนั้น
อากาศในศาลแรงงานกลางดูจะอบอ้าวเป็นพิเศษ
ไม่ใช่เพราะแอร์เสีย
แต่เป็นเพราะไอแดดที่สะท้อนผ่านกระจกเข้ามา
ปะทะกับใบหน้าเคร่งเครียดของบรรดานักล่าค่าชดเชย
ที่นั่งรอโชคชะตาอยู่เต็มโถง
“ทนายเคน... ถ้าศาลไม่ช่วย
ฉันคงต้องไปเกิดใหม่ชาติหน้าแล้วล่ะค่ะ”
นางสาวรัตนา—อดีตสาวโรงงาน
ผู้มีใบหน้าอมทุกข์เป็นนิจ—
เอ่ยขึ้นพลางกอดแฟ้มเอกสารในอ้อมอก
แน่นเสียจนกระดาษแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับร่างกาย
หล่อนมองว่ามันคือไม้ซุงท่อนสุดท้ายกลางทะเลคลั่ง
เคน—ทนายความหนุ่มผู้มีรอยยิ้มราบเรียบ
ดุจผิวน้ำในคลองแสนแสบยามไร้เรือหางยาว—
เปรยตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำตามสไตล์
“ใจเย็นๆ เถอะคุณรัตนา
ศาลแรงงานไม่ใช่ร้านขายของชำ
ที่ใครมีเงินมากกว่าจะซื้อความยุติธรรมไปได้
แต่มันคือโรงละครที่พระเอกมักจะปรากฏตัวตอนจบเสมอ”
ในห้องไกล่เกลี่ยขนาดกะทัดรัด
ฝ่ายนายจ้างนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้
ด้วยท่าทีประหนึ่งเจ้าของที่ดินในสมัยศักดินา
เขาสวมสูทตัดเย็บประณีต
ผิดกับเสื้อผ้าป่านยับย่นของรัตนาอย่างสิ้นเชิง
“บริษัทไปไม่รอด เศรษฐกิจมันเน่าครับท่าน
เราเลิกจ้างตามความจำเป็น
กฎหมายเขาว่าไม่ต้องจ่ายเพิ่มสักบาทเดียว”
นายจ้างสำรอกคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอันดังเกินความจำเป็น
ราวกับต้องการข่มขวัญเฟอร์นิเจอร์ในห้อง
เคนไม่ได้ตอบโต้ด้วยเสียงตะโกน
เขาเพียงแต่ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่
ก่อนจะหยิบเอกสารสามชุดออกมาวางเรียงบนโต๊ะอย่างแช่มช้า
ราวกับนักมายากลที่กำลังเตรียมปล่อยไพ่ตาย
“ท่านครับ นี่คือบันทึกโอทีที่บริษัทบอกว่าไม่มี...
นี่คือสลิปเงินเดือนที่ตัวเลขสั้นกว่าไม้บรรทัด...
และนี่คือจดหมายเลิกจ้างที่เขียนได้นิยายกว่านิยายเล่มละบาทเสียอีก”
ห้องทั้งห้องเงียบกริบลงทันที
แม้แต่เสียงแอร์ก็ดูเหมือนจะเบาลงเพื่อรอฟังคำตัดสิน
ผู้พิพากษาสมทบฝ่ายลูกจ้างพยักหน้าหงึกๆ
มองนายจ้างด้วยสายตาชนิดที่ใช้มองคนเผลอทำกระเป๋าตังค์หล่นต่อหน้าตำรวจ
เมื่อถึงคราวสืบพยาน
ศาลแรงงานนั้นไซร้ท่านทรงอำนาจในการซักถามเองเสียส่วนใหญ่
เคนยืนอยู่ข้างลูกความอย่างสงบนิ่ง
เขาไม่พูดพร่ำเพรื่อ แต่เมื่อไหร่ที่อ้าปาก
ทุกคำพูดจะแหลมคมเหมือนมีดโกนอาบน้ำผึ้ง
“การเลิกจ้างน่ะเรื่องเล็กครับท่าน
แต่การเหยียบย่ำศักดิ์ศรีคนทำงานด้วยการเบี้ยวเงินเนี่ย...
มันเป็นเรื่องของหัวใจที่กฎหมายไทยไม่ยอมให้ใครทำฟรีๆ”
ผลลงเอยด้วยการที่นายจ้างต้องเซ็นเช็ค
จ่ายทั้งค่าชดเชยและค่าล่วงเวลาจนครบทุกบาททุกสตางค์
รัตนาร้องไห้โฮออกมา
แต่เป็นน้ำตาชนิดที่คนมีเงินในบัญชีเขาใช้กัน
ไม่ใช่น้ำตาของคนสิ้นไร้ไม้ตอก
เคนหันไปมองลูกความที่กำลังปาดน้ำตา ก่อนจะกระซิบเบาๆ
“เห็นไหมคุณรัตนา
คดีแรงงานน่ะมันไม่ใช่แค่เรื่องหาเงินไปซื้อข้าวสาร
แต่มันคือการยืนยันว่าถึงเราจะเป็นน็อตตัวเล็กๆ ในโรงงาน
แต่เราก็น็อตที่มีหัวใจและมีราคาที่ต้องจ่าย...
ถ้าใครคิดจะถอดทิ้งส่งเดช”
เขากระชับกระเป๋าเอกสาร
เดินลงจากบันไดศาลด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง
ท่ามกลางผู้คนอีกมากที่ยังรอพิสูจน์ความจริงในบทละครตอนต่อไปของชีวิต...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น