เมื่อหลายปีก่อน ที่บ้านมีเหตุให้ต้องขยับขยายหน้าที่การงาน
จากที่เคยอาศัยบารมีพี่แท็กซี่ขนข้าวของไปขาย
ก็เริ่มเกิดความไม่สะดวกตามอัตภาพ
พี่แท็กซี่บางท่านก็มีเมตตาจิตสูงส่ง
ขนของประหนึ่งจะย้ายบ้านท่านก็ไม่ว่า
แต่บางท่านก็สำแดงอาการ "รถเต็ม"
หรือขอเพิ่มค่าธรรมเนียมตามระยะทางจนใจหาย
สุดท้ายผมจึงตัดสินใจตกลงปลงใจกับ "ตู้น้อย" คันหนึ่ง
มันคือ Daihatsu Hijet S200V จากอู่เจ๊แถวบ้าน
ในสนนราคาที่ฟังแล้วสบายใจ ๑๙๐,๐๐๐ บาทถ้วน
บวกค่าติดตั้งแก๊สเข้าไปอีกนิดหน่อยพอเป็นกระสาย
ผมกล้าเรียกได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่านี่คือ
"รถยนต์คันแรก" ของครอบครัว
เพราะที่ผ่านมากาลก่อนนั้น
เราคุ้นชินแต่กับจักรยานและจักรยานยนต์มาโดยตลอด
แต่ก็นั่นแหละครับ ปากคนยาวกว่าปากกา
เมื่อซื้อมาแล้วก็มีกัลยาณมิตรหลายท่าน
แสดงความห่วงใยกันถ้วนหน้า
จนผมอดขำในใจไม่ได้กับคำปุจฉา-วิสัชนาที่เกิดขึ้น
"ทำไมไม่ซื้อกระบะมือสอง?"
ท่านว่าเงินก้อนนี้ถอยกระบะได้สบายๆ
ผมก็ได้แต่ตอบในใจว่า
กระบะนั้นใหญ่โตเกินความจำเป็นสำหรับผมไปมากนัก
"รถอายุเกินสิบปีนะนั่น!"
บางท่านทักทายเรื่องอายุรถ
ผมก็ได้แต่ยิ้มแล้วตอบว่า
"ถึงจะเก่าจากญี่ปุ่น แต่ผมคือมือหนึ่งในไทยนะครับ"
"รถไม่สดนะพี่"
ฟังแล้วก็นึกว่าท่านกำลังเลือกซื้อผักคะน้าในตลาด
รถยนต์นะครับไม่ใช่ผักบุ้งไฟแดง
จะได้วัดความสดกันที่ความกรอบ
"ทำไมไม่ผ่อนรถใหม่ล่ะ?"
ข้อนี้ผมฉงนนัก
ด้วยรายได้ประจำบวกรายได้พิเศษที่พอมีพอใช้
การควักเงินเก็บซื้อสดให้จบไปในงวดเดียว
ไม่ต้องเป็นหนี้ผูกพันไปอีกเจ็ดปีแปดชาติ
มันไม่ดีกว่าการผ่อนส่งตรงไหนกัน?
บ้างก็ว่ารถคันเล็กแค่นี้จะวิ่งไกลไหวหรือ?
ผมก็นึกขำ ขนาดมอเตอร์ไซค์เครื่อง ๑๒๕ ซีซี
เขายังแว้นไปถึงยอดดอยอินทนนท์กันได้
แล้วเจ้าตู้น้อยเครื่อง ๖๖๐ ซีซี คันนี้ จะใจเสาะกว่าเชียวหรือ?
ที่หนักที่สุดเห็นจะเป็นคำที่ว่า "ขับแล้วไม่สมฐานะ"
ผมก็นึกทบทวนดูว่า "ฐานะ" ของผมคืออะไร?
หากฐานะคือการมีกินมีใช้ มีบ้านซุกหัวนอน
ไร้โรคภัยเบียดเบียน และมีใจที่เป็นสุข
"ตู้น้อย" คันนี้แหละครับที่ตอบโจทย์ฐานะของผม
ได้ดียิ่งกว่ารถหรูราคาแพง
ผมนึกถึงหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของในหลวงท่าน
แล้วก็บอกกับตัวเองว่า เท่านี้ก็ "พอ" แล้วสำหรับชีวิต
"ตู้น้อยพอเพียง" คันนี้แหละ
คือคำตอบที่สงบเงียบท่ามกลางเสียงวิจารณ์ที่วุ่นวาย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น